woensdag 10 februari 2010

Jenny & co.

_
Het is een zonovergoten dag geweest in Scherpenheuvel. Elders in het land stond, wegens zware sneeuwval, meer dan negenhonderd kilometer file. Wie op zijn werk moest geraken in de sneeuwzones had pech. Mij is die ellende gelukkig gespaard gebleven. Ik woon, en ik overdrijf niet, op achthonderd meter van mijn nieuwe job. Trouwens, op woensdag ben ik vrij. Dan heb ik tijd om mij toe te leggen op mijn andere nieuwe job: schrijven voor Het Nieuwsblad Online.

Maar zelfs zonder pakken sneeuw was het vandaag bar koud rond de basiliek. Ik moest namelijk naar het postkantoor. Ik probeer dat gebouw zoveel mogelijk te vermijden. Het overkomt me dat ik in een opwelling naar Diest rijd om een verzending te doen. Inwoners van Scherpenheuvel weten waarover ik spreek, maar laat mij toch even toelichten waarom het postkantoor in Scherpenheuvel met momenten een kille, onherbergzame plaats is.

Ik stapte binnen en zag, tot mijn opluchting, dat beide loketten open waren.
Links, op haar vaste plaats, zat Jenny. Rond gezicht. Mis-en-plis in de juiste plooi. Strenge bril aan een touwtje. Teveel rode lippenstift. Felgekleurde blouse. Wollen trui, die ze waarschijnlijk ooit nog zelf gebreid heeft. De rest van Jenny zat strategisch verborgen achter haar bureau, en laat mij eerlijk zijn, ik was er niet rouwig om.
Rechts, achter het tweede loket, zat een jonge vrouw die ik niet kende, terwijl ze voor ’t zelfde geld, zoals we hier zeggen, misschien al jaren voor de post werkt.
Aan beide loketten werd iemand bediend. Jenny praatte, op haar gebruikelijke minachtende toon, met een vrouwelijke klant. Haar jonge collega bediende Jacqueline, een vriendin van mijn moeder, een kwieke dame, tweede helft van de zestig.
‘Ik heb één grote bruine envelop nodig,’ legde Jacqueline uit, ‘maar ik zie hier alleen pakjes van tien liggen.’
‘Dat klopt,’ was het karige antwoord.
‘Verkopen jullie ook losse enveloppen?’
‘Nee, mevrouw, we verkopen ze alleen in pakjes van tien.’
Jacqueline drong aan.
‘Zou ik toch niet gewoon één envelop kunnen kopen? Die andere negen kan ik niet gebruiken.’
‘Nee, mevrouw.’ De jonge dame werd meteen een beetje ongeduldig. Ik draaide mij om en keek achter mij, in de veronderstelling dat het postkantoor intussen was volgelopen met een grote schare nieuwe klanten. Behalve ik stond er niemand te wachten.
‘Nee, mevrouw,’ herhaalde ze, ‘je moet er tien tegelijk kopen.’
‘Dat is raar,’ ging Jacqueline onverstoorbaar verder, en keek naar mij. ‘Ik heb hier vroeger nochtans al eens één envelop gekocht, hoor.’ Ik geloofde haar.
Ze keerde zich terug naar de loketbediende.
‘Dus dat kan nu niet meer?’
Een diepe zucht ontsnapte aan de jonge vrouw.
‘Nee, mevrouw, zoals ik al zei moet je een pakje van tien enveloppen kopen. Trouwens, wij hebben hier nooit losse enveloppen verkocht.’ Ik merkte dat ook Jenny intussen meeluisterde.
‘Dat klopt niet,’ drong Jacqueline aan, en ik bewonderde de vastberadenheid waarmee ze dat deed, ‘want ik heb er hier vroeger ooit al eens eentje gekocht.’
Bij deze opmerking verloor de loketbediende haar cool.
‘Dat zal dan vóór de oorlog geweest zijn,’ gooide ze Jacqueline in het gezicht. Dat maakte een abrupt einde aan het gesprek. De vriendin van mijn moeder haalde haar schouders op, glimlachte naar mij en droop af.
Jenny begon te lachen.
‘Voor sommige mensen kan je niks goed doen,’ zei ze. Nu was het mijn beurt om mijn cool te verliezen.
‘Je kan op zijn minst beleefd blijven,’ zei ik boos, en ik keerde mij naar de jonge vrouw achter het rechtse loket. ‘Er was helemaal geen reden om op die manier te reageren.’
Jenny schoot haar meteen ter hulp.
‘We hebben hier echt nooit losse enveloppen verkocht.’
Alsof dat intussen nog niet duidelijk was.

Toen ik weer op straat stond, leek het alsof de temperatuur met tien graden gezakt was. Als er in de zomer nog eens een hittegolf komt, weet ik waar naartoe voor een beetje verkoeling.
_

5 opmerkingen:

  1. Niemand is perfect, maar bij sommigen valt dat meer op!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. tja, ik heb begrip voor de loketbedienden die gebonden zijn aan (soms absurde) regels, maar voor sommigen is de klant een noodzakelijk kwaad en daar kan ik niet bij; een klein beetje empathie, vriendelijkheid en hoffelijkheid kosten blijkbaar te veel moeite...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jammer, voor mij heeft dit stuk een te groot "story"gehalte. Laat het duidelijk zijn: ik kom ook niet graag naar het postkantoor in Scherpenheuvel maar op deze manier personen met naam en toenaam noemen ... Voor mij doet jouw blog echt afbreuk aan je schrijverstalent. Gebruik je kwaliteiten voor iets anders!
    We zijn niet allemaal perfect, helaas zal dit stuk dat ook niet veranderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wie een gelaatsuitdrukking niet begrijpt,
    Begrijpt ook geen lange uitleg!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Onlangs toevallig in het postkantoor geweest. Het viel mij ook op dat er een nieuwe juffrouw aan het loket zat.
    Ze heeft me héél vriendelijk en héél bekwaam geholpen. Jenny kan d'r iets van lezen.

    Dat sommige mensen zich nu druk kunnen maken over enveloppen. En dat anderen dan de moeite doen om daar iets over op het internet te zetten.

    waar zijn we mee bezig.

    BeantwoordenVerwijderen