Couleur locale

_
De schepen van Cultuur van mijn stad heeft me aan het denken gezet. Het is mij in het verleden al overkomen dat hij me het spreekwoordelijke bloed van onder de nagels haalde, maar ik doe de laatste tijd mijn best om milder te zijn, en tegelijk wat beter op mijn woorden te passen. Daar zijn getuigen van.

Maar eerst een terzijde, die ook met cultuur te maken heeft. Er is Scherpenheuvel namelijk iets moois overkomen. Gisteren was ze nog het schattige kleutertje op de klasfoto van juffrouw Myriam, en vandaag stond ze opeens languit, in al haar vrouwelijke krullen en kronkelingen, op het podium van De Laatste Show de nieuwe zangeres van Hooverphonic te zijn. Alsof ze nooit iets anders gedaan heeft. Alsof het haar geboorterecht is om een stemgeluid te hebben dat mooier klinkt dan de klokken van de kerkentoren. Alsof ze vanuit de baarmoeder die haar voortbracht, in één vloeiende beweging, de Basilieklaan is uitgerold, richting wereld. Haar ouders hadden nog net de tijd om de navelstreng door te knippen, en haar na te roepen dat ze Noémie heet. Ze wisten al dat hun dochter een en ander te beurt zou vallen.

Noémie is een kind van deze gemeenschap. Ze is hier geboren en getogen. En plots zijn we daar allemaal fier op. Alsof we er een collectief aandeel in hebben. Nochtans is haar rekrutering in ’s lands beste ambient-popgroep enkel haar eigen verdienste. Misschien zijn we al lang opgelucht dat Scherpenheuvel eindelijk nog eens positief in het nieuws komt. Dat het dit keer niets te maken heeft met de dalende verkoopcijfers van noveenkaarsen en pepernoten, met de marihuanaplantage op de zolder van een local celebrity, met een wandelende drieling in volle identiteitscrisis, met een brievenbus in de vorm van een gapende reet of met de tanende interesse in de kerkgang. Ik benoem Noémie tot onze cultuurambassadeur, zoals we er hier nochtans nog hebben en doodzwijgen. Laten we dit lieftallige meisje op een sokkel plaatsen, en er collectief en blijvend fier op zijn.

Want cultuur en gemeenschap, dat heeft met elkaar te maken. Ook al zijn de termen niet onderling verwisselbaar, om even terug te keren naar onze schepen van daarnet. Volgens het Decreet Lokaal Cultuurbeleid bestaat er wel degelijk een verschil tussen een cultuurcentrum en een gemeenschapscentrum, terwijl onze schepen, op een van de sociale netwerksites, het tegendeel beweert. Een deel van de kenmerken van deze centra komt overeen, zoveel wil ik hem geven, en zeker ook het feit dat hij een belangrijk aandeel heeft gehad in de komst van GC den egger, waarvoor mijn oprechte dank. Maar een gemeenschapscentrum verschilt van een cultuurcentrum omdat het naast een cultuurspreidingsaanbod ook gericht is – of moet zijn – op de bevolking. Er moet, met andere woorden, een streekgericht werkingsbeleid zijn. Couleur locale, zeg maar. De directie en het personeel van GC den egger hebben die opdracht klaar en duidelijk begrepen. Kijk maar waar ze mee bezig zijn. Maar voor de man die het cultuurbeleid bepaalt in onze stad komt dat verschil neer op muggenzifterij.
_