Tussen twee vuren

_
Een maand geleden deed ik een fantastische ontdekking. Dat niemand minder dan Anja Meulenbelt lid was geworden van mijn Mamzell kookt Arabsich-groep op Facebook. Niet alleen is zij de auteur van het boek dat ongetwijfeld ooit mijn jonge kijk op het leven mee heeft bepaald (wat er nu nog voor zorgt dat ik af en toe als rabiate feministe met de vinger word gewezen), Anja is ook parlementslid voor de Socialistische Partij in Nederland. Wat meer kan een mens verlangen van haar idool? Ze is bovendien getrouwd geweest met een Palestijn en ondersteunt een gehandicaptencentrum in Gaza. Ze staat op de barricade voor een onafhankelijk Palestina, en schreef daar een aantal interessante boeken over.

Anja houdt ook een blog bij, waar ze allerlei onderwerpen aansnijdt. Haar lezers geven naar hartenlust commentaar. Zo zitten lezers van blogs nu eenmaal in elkaar. Af en toe snoeit Anja in die commentaren, wanneer ze al te gortig worden, of wanneer de discussie dreigt te ontsporen. Ze doet dat met goede bedoelingen, maar het wordt haar niet altijd in dank afgenomen. Zo ontstond er zelfs een nieuw werkwoord: meulenbelten. Voor sommigen gaat het om een toegestane, moderne vorm van censuur, voor anderen is het aanleiding tot ongeziene haatuitingen aan het adres van Anja Meulenbelt.

Ze staat daardoor continu tussen twee vuren. Een positie waar wij in ons huis ook enige ervaring mee hebben. Vooral dan mijn kinderen. Hoe ga je er als kind namelijk mee om, wanneer het ontslag van een naast en geliefd familielid een land kan redden van de revolutie?
Jordanië probeerde vorige week door het ontslag van premier Samir Rifai een Tunesiëscenario te vermijden. Voor de wereld is dat ontslag het bewijs dat de democratie in het Midden-Oosten ver zoek is, terwijl mijn kinderen vooral een zucht van verlichting slaakten omdat Samir niet meer in de vuurlinie staat.

De Jordaanse economie draait steeds slechter, het land is elk jaar meer afhankelijk van buitenlands geld, en de werkloosheid bereikte in 2010 een historisch hoogtepunt. Volgens UNDP, het ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties, is bijna de helft van de Jordaanse bevolking jonger dan 20 jaar. Van vergrijzing is er dus nog lang geen sprake. Al die jonge mensen hebben dromen en ambities. En die maak je niet waar met het ontslag van de ene oerconservatieve premier ten voordele van de andere. Bakhit is van hetzelfde laken een broek.

Het was Samirs eigen idee, trouwens, dat ontslag. Ongetwijfeld ingefluisterd door zijn vader, die al wat meer ervaring heeft in de politiek. Het premierschap van Jordanië is namelijk een familiekwestie: grootvader, vader, zoon en later ongetwijfeld ook de kleinzoon, die nu nog maar achttien is, en in Harvard op zijn diploma zit te wachten. Ik veroordeel dat niet. Hoe vaak zie je niet generaties dokters of advocaten de handschoen aan elkaar doorgeven. Zelfs in België is politiek intussen zo goed als genetisch bepaald. Maar dat geheel terzijde.

Voor mijn kinderen is het ingewikkeld om te leven tussen twee overtuigingen in. Hun vader gelooft in het behoud van een regime dat volgens hun moeder in handen is van een rijke graai-elite. Wanneer ze op vakantie zijn in hun ene land, draaien ze mee in een exclusief systeem. Wanneer ze thuis zijn in hun andere land, worden ze continu ondergedompeld in een inclusief denkpatroon. Ooit, en dat hoop ik van harte, zullen ze hun eigen gedacht vormen, hun eigen conclusies trekken. En om dat toe te laten, zal ik mij thuis moeten onthouden van elke vorm van meulenbelten.


Link naar het weblog van Anja Meulenbelt.
_