Kraampjes (3)

We zeggen en schrijven twee april. Minder dan een maand scheidt ons van de opening van het bedevaartseizoen in Scherpenheuvel. Omdat het vandaag de eerste zomerse dag van het jaar was, zat de sfeer er al behoorlijk in. Alle terrassen waren rijkelijk gevuld met Scherpenheuvelaars, die niet alleen van een glaasje genoten, maar ook poolshoogte kwamen nemen van hoe het nu gesteld is met al de renovatiewerken in het centrum van hun stad.

Op het Albertusplein heb je al een betamelijke kijk op de toekomst. Scherpenheuvel staat voortaan met één been stevig in de 21ste eeuw. De strakke lijnen luiden een nieuw tijdperk in voor het beroemdste bedevaartsoord van België. Voor de schermen ziet het er hypermodern en knap uit. Achter de schermen blijft alles bij het oude. Kerk en commercie staan in het midden van het dorp. De vreemden mogen hier de duivel bezweren, over straat flaneren en een wafel consumeren. Ons Lievrouwke en de horeca - God zegene en beware hen - zullen op beide oren slapen.

Op het Isabellaplein is nog enig werk aan de winkel. De stoepen zijn af, maar waar het wegdek moet zijn, trekt zich voorlopig nog een modderige, bruine streep door de dorpskern. Gelukkig komt daar, naar het schijnt volgende week, verandering in, wanneer ze beton gieten en Isabella op gelijke hoogte brengen met Albertus. Het plein, wel te verstaan. Geen moment te vroeg, mijn gedacht, want volgende week is weer een week dichter bij die onafwendbare Eerste Mei.

Toch ligt mijn grootste zorg niet bij het wegdek, maar – u raadde het al – de kraampjes. Zes van de acht nagelnieuwe, peperdure kramen (8.500 euro/stuk aan hout en ijzer alleen) staan reeds in positie. Sommige met dak, andere zonder. De pessimisten noemen ze zweethutten, overmaatse compostbakken, of paardenboxen. De optimisten hopen dat ze er beter uitzien, eens ze zijn opgetooid met molentjes, snoepgoed en religieuze prullaria. Wanneer die opsmuk er precies komt, blijft voorlopig nog een raadsel. Vorig jaar werden de oude kramen op 13 maart opgebouwd en gevuld door de eigenaars. Nu zijn we al drie weken verder, en de nieuwe zijn nog niet af. Integendeel.

Wat vorige week zorgvuldig werd opgebouwd, valt vandaag al zo goed als op de kop van de niets vermoedende passanten. Rond een uur of vier vanmiddag donderden namelijk twee eigenwijze planken onaangekondigd tegen de maagdelijke kasseien. Misschien toch hier en daar een vijs kwijt. Zo vroeg al?

Tja, alle begin is moeilijk, niwaar.



Lees ook Kraampjes (1) en Kraampjes (2).