Een doekje voor het bloeden

Jaren geleden, toen de dieren nog konden spreken en de bomen op hun wortels door het bos liepen, was ik voorzitter van een oudercomité. Niet in België, maar in de internationale school in Amman, de hoofdstad van Jordanië, waar mijn twee oudste kinderen school liepen. Het oudercomité bestond uit een groep hooggemotiveerde mensen, die het beste voorhadden met de school en de schoolgemeenschap. Vooral dat laatste was belangrijk, want voor de meeste van die ouders was de school hun surrogaatfamilie. Hun thuis ver van huis, zeg maar. Ze hokten samen op de meest vindingrijke manieren. En het oudercomité was de lijm die dat sociaal weefsel bij elkaar hield.

We organiseerden niet alleen leuke activiteiten voor de kinderen binnen de school, maar zetten ook grote, gemeenschapsoverschrijdende acties op touw en deden aan liefdadigheid. Het hoogtepunt van het schooljaar was de International Food Fair, een multiculturele dag waarop alle leerlingen, ouders en sympathisanten de kans kregen om hun land op culinaire wijze te vertegenwoordigen. Een feestelijke bijeenkomst van geuren en kleuren. Er kwamen duizenden bezoekers van buiten de school.
De aanloop naar de Food Fair was meestal zenuwslopend, want vaak gebeurde het dat ik vooraf een of ander diplomatiek incident moest ontmijnen. De Pakistaanse ouders weigerden om naast de Indiërs te staan. De Grieken voelden zich benadeeld omdat de Turken meer plaats kregen dan zij. Maar veruit het grootste probleem ontstond toen, niet lang na de ondertekening van het vredesakkoord tussen Jordanië en Israël, de Palestijnse ouders tot de ontdekking kwamen dat ze de hele dag naast de Israëlische ouders moesten doorbrengen. Het had heel wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk geraakte zelfs die kwestie opgelost.

Gelukkig krijgen de oudercomités van Scherpenheuvel-Zichem niet met zulke problemen te kampen. Ze hebben het zo al druk genoeg. Hun doel is de algemene werking van de school op een positieve manier te stimuleren, ten voordele van de leerlingen. Ook proberen zij de samenwerking tussen ouders en school te bevorderen. Ze doen dat aan de hand van overleg, en door middel van allerhande activiteiten waarvoor zij zich geheel vrijwillig inzetten. Een oudercomité bestaat uit zowel ouders als leerkrachten die een deel van hun vrije tijd ten dienste stellen van de school.

Binnenkort krijgen zij echter een nieuwe, bijkomende taak in de schoenen geschoven. Het stadsbestuur, dat instaat is voor de organisatie van voor- en naschoolse kinderopvang, heeft namelijk beslist om voortaan een deel van haar verantwoordelijkheden van zich af te schudden.
Het gaat over de korte opvang, meteen voor en na schooltijd, waar kinderen ’s ochtends en ’s avonds de mogelijkheid krijgen om een uur lang op de speelplaats of in de turnzaal te blijven. In een aantal scholen van Scherpenheuvel-Zichem bestond dit systeem al, maar werd de dienst door de stad stopgezet omdat er teveel problemen waren met het vinden van PWA-ers of ander personeel. Op sommige plaatsen hadden leerkrachten een beurtrol, maar dat bleek ook niet houdbaar op de lange termijn.
Dus zette het stadsbestuur er een punt achter. Te moeilijk, zeggen ze, en te duur. De organisatie van de lange opvang in Baloe is al omslachtig genoeg. Laat iemand anders die korte opvang maar organiseren.

Wie beter, moeten zij gedacht hebben, dan de oudercomités? Die worden toch bevolkt door de ouders zelf. Ze zijn al betrokken partij, en hebben er alle belang bij dat dit soort korte opvang bestaat. Dus bereidde het stadsbestuur een ontwerp voor, en legde een vergadering in met de directies en de oudercomités, om hen van hun nieuwe idee op de hoogte te brengen. Niemand liep er spontaan warm voor.
Als pleister op de wonde besloot de stad om een subsidie aan te bieden. De oudercomités kunnen tot 2.142 euro per schooljaar ontvangen voor de vergoeding van de opzichters. Daar bovenop mogen ze aan de ouders geld vragen.

Voor zover ik heb kunnen achterhalen heeft nog geen enkel oudercomité zich definitief bereid verklaard om in te stappen. De meeste hebben bedenkingen, zelfs bezwaren. Ze stellen zich ernstige vragen. Wie moet de opzichters zoeken en aanwerven? Wie moet garanderen dat die mensen ook effectief komen opdagen? Wat als dat niet gebeurt? Wie houdt de administratie bij? Wie de boekhouding? Hoe worden de betalingen geïnd? Wat als er ouders zijn die niet betalen? Of niet kunnen betalen? Wat als er een ongeval gebeurt? Wie is dan de eindverantwoordelijke? Het zijn maar enkele van tientallen overwegingen.
De oudercomités hebben hun bedenkingen geuit, zowel mondeling als schriftelijk, maar daar werd weinig of geen rekening mee gehouden. De subsidieregeling werd tijdens de voorbije gemeenteraad ter stemming gebracht en door de meerderheid goedgekeurd. De opmerkingen van de oudercomités werden op geen enkel moment aangehaald. Ik kan het weten. Ik zat als toeschouwer achteraan in de raadzaal en luisterde mee.

Ik heb sindsdien, via het internet, heel Vlaanderen afgezocht. Ik heb gebeld naar onnoemelijk veel scholen, en heb er geen enkele gevonden waar het oudercomité de organisatie van de korte opvang voor haar rekening neemt. ‘Wablieft?’ was de vraag die ik in de meeste gevallen kreeg. ‘Wie heeft zoiets bedacht?’

Ik vind het ongehoord dat het stadsbestuur haar verantwoordelijkheid in de schoenen schuift van uitgerekend die mensen die nood hebben aan de korte opvang. Het getuigt van ondoordacht beleid. Het is een beetje als de brandweer afschaffen omdat het zo’n gedoe is, al die brandweermannen en hun materiaal. Het is gerieflijker om een subsidie te geven aan elke straat of wijk die dat wenst. Uiteindelijk zijn het hun huizen die zullen afbranden. Ach, ze kunnen die net zo goed zelf blussen. Geef toe, met wat emmers en een stevige tuinslang kom je toch een heel eind.



-------
Een reactie is welkom, mits goede manieren.