Panem et circenses

Gisteren was het feest in Scherpenheuvel, het laatste dorp in Vlaanderen waar de kerk nog stevig in het midden staat, de commercie het evenwicht bewaakt tussen wat mag en wat moet, en iedereen steen en been klaagt.

Er viel namelijk iets te vieren: de vernieuwingswerken in het centrum zijn, na minder dan een jaar, afgerond. Inwoners en bezoekers kunnen voortaan zorgeloos flaneren langs de brede straten van het Isabella- en Albertusplein, en zich het zonnige leven laten welgevallen.

En het mag gezegd: het resultaat is mooi.
Niet dat er geen kritiek is van mensen hier en daar, zoals ik gisterenavond tijdens mijn gesprek met onze schepen van Openbare Werken mocht vernemen, maar we zijn in feeststemming, dus gaan we daar niet al te lang bij stilstaan. Wie het dorp inrijdt met de auto is bijvoorbeeld nog in de war wat de rijrichtingen betreft, maar dat zal wel wennen. Een mens geraakt uiteindelijk aan alles gewoon. Zelfs aan kritiek en commentaar, zo blijkt, want als het bestuur van onze stad had moeten luisteren naar zagers zoals jij en ik, dan was het nieuwe centrum er nooit gekomen.
‘Doorzettingsvermogen,’ zo zei onze schepen van Openbare Werken tijdens zijn speech, ‘is de moeder van de politieke winkel.’ Ge moogt gerust zijn. De weinige haren die nog op zijn hoofd staan, zijn niet grijs, maar spierwit geworden.

Maar ook wij hebben afgezien. Omleidingen, misverstanden, gebrek aan communicatie. Iedereen in Scherpenheuvel kreeg van hetzelfde laken een broek. Het hoort bij openbare werken als schimmel op ranzige kaas. Gezaag en kritiek in de pers al evenzeer, want dat klinkt goed en smult nog beter.
De middenstand zal het geweten hebben. Ze hebben afgezien. Maar ook dat is een klassieker bij openbare werken. Boutiek Margriet heeft naar het schijnt de geest gegeven, of toch nagenoeg, en andere winkels en horecazaken hebben zwarte sneeuw gezien.

Gisterenavond hebben we daar samen eens goed mee gelachen en alle slechte herinneringen weggespoeld met een gratis (nu ja, gratis) pint bier. Ons Lievrouwke van Scherpenheuvel had niet voor niets nog eens een mirakel verricht. Na uren van zware regenval bleef het tussen 18u en 22u poederdroog. Springkastelen, straatartiesten, swingende rock ’n roll band, ijsjes naar hartelust. Aan alles werd gedacht. Dus kon de kleine opkomst geen dumper op de feestvreugde zijn. Alle mensen die er waren, waren mensen van Scherpenheuvel-Zichem.

Het stadsbestuur steekt mooie pluimen op haar hoed. Ik heb gisteren van de gelegenheid gebruik gemaakt om hen persoonlijk te feliciteren voor hun inspanningen en volharding. Ik heb dan ook meteen gemerkt dat er op die hoed nog wat plaats vrij is voor volgend jaar. Dan worden er weer lintjes geknipt. Op Den Cayberg en in Messelbroek.

Toen ik in vrolijke stemming naar huis stapte, moest ik denken aan wat de Romeinse dichter Juvenalis ooit schreef: "Vroeger verkochten we onze stem aan niemand. Al een hele tijd heeft het volk de macht afgestaan. Het volk benoemde vroeger militaire bevelhebbers, hoge ambtenaren, legioenen, alles. Nu beperkt het volk zichzelf en hoopt alleen nog op twee zaken: brood en spelen."



-------
Een reactie is welkom, mits goede manieren.