(Z)Onder toezicht

Het schooljaar loopt op zijn einde. Binnenkort breken weer die luie zomerdagen aan, waarop kinderen laat opstaan en zich urenlang afvragen hoe ze de verveling kunnen bestrijden. Tot het opnieuw avond wordt en ze veel te laat gaan slapen. Moeder en vader zijn ’s ochtends de deur uit, en dochter- en zoonlief mogen de hele dag rondlummelen.

Nee, nee, zo werkt het al lang niet meer. De tijd dat we onze kinderen het genoegen van de luiheid gunden ligt al lang achter ons. Onze eigen bescherm- en vooral prestatiedrang laat niet meer toe dat onze kinderen lamlendig op straat of op de zetel hangen. Ze zouden kunnen ontvoerd worden, naar tv kijken, aan de drugs geraken, meegesleurd worden in de verderfelijke wereld van het online gamen, of erger nog, gewoon de hele dag geen zak uitvoeren.
Dat moeten we kost wat kost verhinderen. Afhankelijk van hun leeftijd sturen we hen op taal- of piratenkamp, dwingen hen tot allerlei georganiseerde activiteiten, brengen hen naar de opvang, zoeken angstvallig naar een vakantiejob, sleuren hen tijdens ons eigen verlof mee met het vliegtuig naar een verre bestemming, en hebben bovendien het lef om dat zomervakantie te noemen.
Op 1 september duwen we hen uitgeput terug de schoolbanken op, klaar voor een schooljaartje presteren.

Ik ben niet van plan om herinneringen uit mijn onbezorgde jeugd op te rakelen, toen ik op woensdag- of zaterdagnamiddag met enkele vriendinnen van de lagere school kon rondzwerven in het dorp of het Zichems veld, zonder al te veel risico’s. We lagen in de oude spoorwegbedding naar de wolken te kijken, fietsten toertjes rond de basiliek of bedelden om snoep bij een van onze oma’s of tantes. Als er iemand gevallen was of er brak ruzie uit, losten we dat zelf op. We hebben daar veel uit geleerd. Ik vond dat plezant.
Het is daarom dat ik mijn twee jongste kinderen de kans geef om ook op straat te spelen en, binnen de perken van het mogelijke, op avontuur uit te gaan. Ik heb het geluk dat ik in een gezellige wijk woon, met gezinnen die hun kinderen ook op straat durven laten spelen. Het is een luxe, ik weet dat.
Onze kinderen houden mekaar in de gaten. Sommigen hebben zelfs al een gsm, en dat scheelt. Als er echt iets mis gaat, kan er iemand bellen. Van toezicht houden op die kinderen is geen sprake. Dat zou de pret danig bederven.

Maar kinderen laten spelen zonder toezicht is natuurlijk niet in alle omstandigheden mogelijk. Wanneer de groep zeer groot is, is het noodzakelijk dat een volwassene een oogje in het zeil houdt. Dat stelt gerust en dempt de gemoederen. Bij conflict is er ook altijd een hogere autoriteit die de zaak kan oplossen, of een pleister kan plakken waar nodig.
Speelplaatsen van scholen zijn daar een goed voorbeeld van. Ga tijdens de middag eens een kwartiertje op de speelplaats van een lagere school staan. Je zal merken hoe noodzakelijk goed toezicht daar is. Ook al is het een zenuwslopende bezigheid. Je staat in het centrum van een zoemend wespennest van duwen en trekken, roepen en tieren, voetbal en tikkertje. Je hebt stalen zenuwen nodig om als leerkracht die middagpauze door te brengen zonder er minstens een lichte neurose aan over te houden. Ze kunnen die mensen naar mijn gevoel niet genoeg betalen om dat werk te doen.

Blijkt nu dat in heel wat scholen in Scherpenheuvel-Zichem de leerkrachten helemaal niet betaald worden voor het middagtoezicht dat ze noodgedwongen moeten houden. Terwijl er in 1991 vanuit de Vlaamse regering al een besluit werd goedgekeurd dat personen die middagtoezicht houden een minimumverloning dienen te krijgen.
Ik had bij die middagvergoeding voor leerkrachten nog nooit stilgestaan, tot het een item bleek te zijn op de agenda van de voorbije gemeenteraadszitting van 26 mei. Ik zat als toeschouwer achteraan in de zaal. De meerderheid legde een voorstel op tafel waarbij de scholen van het stedelijk onderwijs, die nu het middagtoezicht gratis aanbieden aan hun leerlingen, voortaan toestemming krijgen om een bijdrage van 0,30 euro te vragen aan de ouders. Met dat geld kan de school aan de leerkrachten de wettelijke minimumverloning betalen. Het college van burgemeester en schepenen doet daarmee, mijn gedacht, een poging om haar klok, die al 20 jaar achter loopt op het besluit van de Vlaamse regering, eindelijk gelijk te zetten.

Enerzijds beloont het stadsbestuur de leerkrachten, terwijl het anderzijds de ouders straft. Want daar waar het middagtoezicht voor hun kinderen altijd gratis was, zullen zij voortaan per kind gemiddeld 36 euro extra per schooljaar moeten ophoesten. Met twee of drie kinderen, loopt dat bedrag snel op.

En hoe zit het dan met de scholen in het vrije onderwijs? Mijn jongste kinderen gaan naar de Basisschool OLV in Scherpenheuvel. Daar betaal ik al enkele jaren 0,45 euro per middagtoezicht. Ik betaal daar dus ongeveer 100 euro voor per schooljaar. Na een rondvraag bij drie van de vijf vrije scholen in onze stad (in twee scholen namen ze merkwaardig genoeg gisteren de telefoon niet op), bleken zowel pwa-ers als leerkrachten middagtoezicht te houden. In de meeste gevallen worden zij daarvoor vergoed. Op een kwartier hier of daar na.

Nochtans kan het ook helemaal anders. Tijdens de gemeenteraad kwam er vanuit oppositiepartij sp.a een voorstel om het middagtoezicht integraal te financieren vanuit de stadskas. Voor een totale kost van pakweg 35.000 euro per jaar zou de stad alle opzichters kunnen verlonen, én het middagtoezicht, in zowel het vrije onderwijs als het gemeentelijke onderwijs, volledig gratis maken voor de ouders. Een mooie geste voor de burgers, denk ik dan.
De leden van de oppositiepartij stelden een amendement voor in die richting en legden dat meteen ter stemming voor aan de gemeenteraadsleden. Je zou denken dat de voorzitter een korte opschorting van de zitting voorstelde, om even onderling te overleggen over dit idee. Uiteindelijk werd het gemeentebestuur een unieke kans aangereikt om met een kleine inspanning (denk maar aan de mega-uitgaven die de stad doet aan feestzalen, erfgoedwandelingen, snoepkramen etc.) duizenden inwoners een plezier te doen in hun portemonnee.
Maar van opschorting van de zitting was geen sprake. Het amendement werd meteen op tafel gegooid, en vakkundig weggestemd. Ik hield de Open VLD- en vooral de CD&V-gemeenteraadsleden tijdens die stemming nauwlettend in de gaten. Sommigen kregen slechts met veel moeite hun nee-stem over de lippen. Ze waren het naar mijn gevoel eens met de oppositie. Maar ja.

De gemeentepolitiek is een raar beestje. Jammer. Want zo lopen ik, en alle ouders van Scherpenheuvel-Zichem, een mooie besparing mis.



-------
Een reactie is welkom, mits goede manieren.