De overwinning is aan de durvers

Op 12 oktober 2009 maakte minister van Defensie Pieter De Crem (CD&V) de lijst bekend van 23 legerkazernes die tegen 2011 definitief de deuren moesten sluiten. Wat iedereen in het 1e Bataljon Parachutisten van Diest gevreesd had, werd werkelijkheid: de naam van hun kazerne stond op de lijst. Met één pennenstreek gaf De Crem niet alleen de doodsteek aan dit bataljon, hij reduceerde ook het vroeger zo gelauwerde Regiment Para-Commando tot een schaduw van zichzelf.

Het Kwartier Luitenant Freddy Limbosch in Diest, beter bekend als de Citadel, werd op 30 juni 2011 ontruimd. Meer dan vierhonderd militairen moesten elders onderdak vinden. Diest verloor na 58 jaar zijn para’s. Iedereen maakte zich zorgen om de toekomst van de gebouwen van de enige overgebleven Citadel in Vlaanderen, maar ook om de toekomst van het militair erfgoed.

Deze sluiting raakte mijn familie in het hart. Mijn jeugdherinneringen zijn onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van de para's in Diest. Mijn vader was bevelhebber van het 1 Bataljon Parachutisten toen ik een tiener was. De rode paramuts is een deel van onze familiekronieken.

Het is daarom dat ik hier voor het eerst het woord geef aan een gastschrijver. Omdat hij een verhaal vertelt dat vele mensen nauw aan het hart ligt.
Wat je hier kan lezen, is de toespraak die mijn vader, Kolonel SBH o.r. Walter Mertens, afgelopen zaterdag, 27 augustus 2011, gehouden heeft tijdens de eerste Remember Day, georganiseerd door het vzw Keep The Spirit Alive, waarvan hij erevoorzitter is.

Mijn vader is een man die al heel zijn leven lang het credo van de para’s alle eer aandoet: Who Dares Wins! Hij gaat daar ongetwijfeld nog een hele tijd mee door.

----------

Parachutisten,

Een jaar geleden, dag op dag, marcheerde het 1 Bn Parachutisten de Markt af en de geschiedenis in.
Hiermee verdween een van de meest prestigieuze onder de elite-eenheden, na een roemrijk bestaan van 70 jaar, van de organisatietabellen van het Belgisch leger. De standaard werd aan de Special Forces Group overgedragen en de zetel van de vzw 1 Para verhuisde naar het Trg C Para van Schaffen.
Bijna tegelijk werd het Regiment Para-Commando zelf, met de hulp van enkele welwillende en verlichte geesten, omgedoopt tot Lichte Brigade.

Deze morgen, tijdens de korte plechtigheid aan het Monument van Kolonel Blondeel op het rond punt, aan de voet van de Citadel, kon ik niet nalaten mij in gedachten tot onze stichter te richten met de volgende woorden: 'Kolonel Blondeel, in 1960, bij de onafhankelijkheid van onze kolonie, ging de toenmalige bevelhebber van de Koloniale Weermacht naar het monument van Koning Leopold II in Brussel en zei: "Sire, ze hebben uw werk verknoeid." Kolonel, vandaag zouden we dezelfde historische woorden kunnen herhalen in verband met uw werk.'

Het was in 1942 dat de Belgische parachutisten in Engeland ontstonden, na heel wat beproevingen als de First Belgian SAS. Een deel van hun training gebeurde in Schotland. Op het einde van de oorlog moesten de para’s zich een plaats knokken in de schoot van het Belgisch Leger. Toen al! Ze waren immers maar ‘acrobaten zonder betekenis’. Maar mede door de hardnekkigheid van Majoor Blondeel lukte het.

Uit de SAS, die tijdens de oorlog hadden gesprongen en daarna de operaties te land hadden gevoerd voor de bevrijding van delen van Holland en Duitsland, ontstond het 1 Bn Parachutisten dat op zondag 2 augustus 1953 met veel enthousiasme in het bevlagde Diest werd onthaald. Voor het stadhuis stond een eretribune met rode tapijten en een groot bord met «Welkom». Het was een blijde historische gebeurtenis.
De para’s namen hun intrek op de Citadel. De oudsten onder ons, para’s en Diestenaren, zullen zich die dag nog herinneren.

Het was vanuit deze thuisbasis dat het Bataljon vertrok naar Congo, toen nog onze kolonie, en ook daarna in 1960, tijdens de woelige gebeurtenissen bij de onafhankelijkheid in dat land. België kon zich in die tijd veroorloven om meer dan 3.000 Para-Commando’s, in actieve en reserve eenheden, naar onze ex-kolonie te sturen, om er onze bedreigde landgenoten te ontzetten. Dat waren vijf bataljons en vijf onafhankelijke compagnies. 10.000 landgenoten werden ontzet. Om even bij stil te staan wanneer we de situatie vandaag kennen.

Na de onafhankelijkheid van Rwanda en Burundi werd het 1 Bn Parachutisten in 1964 in Stanleystad en Paulis ingezet voor de bevrijding van honderden gijzelaars. Onze eenheden werden door de enthousiaste bevolking bedankt tijdens de triomftocht door de hoofdstad.
De Franstalige televisie, La Une, heeft vier dagen geleden deze gebeurtenissen nog eens getoond. Ik weet niet of het een gewilde timing was of louter toeval, maar het kwam juist op tijd voor onze Remember Day. In naam van het 1 Bn Para, wel bedankt.

Na Stan en Paulis volgde Kolwezi. En later Somalië, Kosovo, Libanon en nu Afghanistan. Want de para’s van het 1e bataljon, die naar Tielen werden gemuteerd, zitten nu grotendeels in Afghanistan. Onze gedachten gaan naar hen die er om die reden vandaag niet bij kunnen zijn. Maar niet enkel wij denken aan hen. Ook zij denken aan ons.
De oud-korpscommandant Lt Kolonel Vincent Descheemaeker stuurde mij het volgende bericht: 'In naam van de parachutisten die in het 1e Bn hebben gediend, hier aanwezig in Kunduz, binnen de Operational Mentoring and Liasison Team voor een Afghaans Bn, druk ik onze verbondenheid uit… verbondenheid met Diest, de citadel, maar boven alles met al diegene die in het Pegasus Bn hebben gediend.
Zoals u merkt gaan de operationele opdrachten verder, ze worden met eenzelfde professionaliteit en geestdrift ter harte genomen. Op zaterdag 27 augustus zijn we in gedachten bij u. The spirit is still alive! Who Dares wins!'

Wat we vandaag willen bereiken is niet het onderhouden van gevoelens van spijt of wrok, want daarmee doen we het bataljon geen eer aan. Wel willen we de herinnering aan het 1 Bn Parachutisten levendig houden, en de gevoelens van fierheid, droefheid en intense voldoening, die we samen deelden in deze prachtige eenheid, vandaag herbeleven. Vlamingen, Walen en Brusselaars samen, want laten we het niet vergeten, het bataljon was tweetalig en toch was er nooit een taalincident.
Duizenden miliciens uit alle streken van het land kwamen, zoals de beroepsvrijwilligers, ook uit vrije wil, om deel uit te maken van het bataljon. Hun militaire dienst was een verrijking in een periode van hun leven die pas begon.
Zonder valse sentimentaliteit kunnen we zeggen dat ze die periode nooit meer zouden vergeten. De duizenden leden van de regionale verenigingen van de Nationale Para-Cdo vriendenkring, waarvan er twee vandaag hun steun hebben betuigd, en de vele anciens hier aanwezig, zijn er het beste bewijs van.
Het afschaffen van de militaire dienstplicht was dan ook een doodsteek voor de eenheden van het regiment. De gevolgen van deze politieke beslissing zijn ondertussen bekend.

Om te eindigen wil ik een serie mensen danken die hebben bijgedragen tot het welslagen van deze herinneringsdag.
Eerst en vooral jullie allemaal hier aanwezig. Het bewijst dat de spirit niet dood is.
Ook de burgemeester en het stadsbestuur van Diest, die de Grote Markt tot onze beschikking hebben gesteld, de Toeristische Dienst, de Politie en de Brandweer, de Fanfare van Schaffen voor hun prachtig muzikaal intermezzo.
De twee Regionale verenigingen, die van Menen en Limburg, zorgden met hun klimtorens en deadride voor het spektakel. Een zeer waardevolle en gewaardeerde bijdrage aan onze Remember Day.
De Silk Stalkings, hardrockband van anciens van de 21e Cie, bewezen dat para’s ook muzikaal talent hebben.
We danken eveneens onze sponsors.

Maar een speciaal woord van dank gaat naar de voorzitter en de leden van het Pegasusmuseum. Zij hebben ervoor gezorgd dat het patrimonium van de parachutisten, in 70 jaar bijeen gebracht, nog steeds bewaard wordt in een vleugel van de citadel. Jullie hebben dit erfgoed vandaag nog kunnen bewonderen, en we hopen dat het daar nog lang moge blijven. Maar niets is zeker.
We kijken ook uit naar de film die in het voorjaar gaat verschijnen, met als titel Who Cares Wins, en die de geschiedenis van het bataljon gaat in beeld brengen. De websites van het bataljon zullen u zeker op de hoogte houden.

Dank ook aan de Diestenaren, die van toen en die van nu, en de generaties daartussen, die er vandaag bij waren of nu hier nog staan. Velen onder hen werden tijdens de overstromingen door hun parachutisten bevoorraad met de hulp van rubberboten. Zij zullen hun para’s ook niet vergeten zijn.
Een verheugend nieuws werd ons deze morgen door de burgemeester medegedeeld, dat Diest binnenkort het peterschap van de Special Forces Group op zich gaat nemen. Diest laat de para’s niet los.

Bedankt Pedro, onze ceremoniemeester, Freddy Vercaemer, vertegenwoordiger van de oudgedienden, Luc, de klaroen, Stefaan, de piper en Jacques, onze fotograaf.

Maar last but not least gaat niet enkel mijn dank, maar ook mijn bewondering uit naar de drie personen die deze dag hebben uitgedacht, en die zich hebben uitgesloofd om hem waar te maken:
Erik, de baas van de Pegasus Pub, waar niet enkel vandaag, maar een heel jaar door de relikwieën van de SAS en het 1 Bn Parachutisten te bewonderen zijn, gekoesterd door hem en Maarten, zijn zoon.
Werner, de webmaster, door iedereen gekend van het internet en de website, die er helaas vandaag niet kan bij zijn wegens het overlijden van zijn vader, voor wie Werner zich vele jaren heeft ingezet. Zijn vader was ook een ancien van het 1 Para en keek er naar uit om er vandaag bij te zijn. Het heeft niet mogen zijn. We bieden Werner ons diep medeleven aan.
En tenslotte is er Kris, de man van de contacten en vergaderingen. The go-between en de duivel doet al.
Erik, Werner en Kris, vormen samen de vzw KTSA.

Beste oudgedienden, vrienden van het 1Para, tot weerziens.

WHO DARES WINS

----------

Website van de vzw Keep The Spirit Alive


Een reactie is welkom, mits goede manieren.