Cultuurprijs

Binnenkort verkiezen de leden van de algemene vergadering van de Cultuurraad in Scherpenheuvel-Zichem de laureaat van de Cultuurprijs 2012. Iedereen in onze stad kreeg de mogelijkheid om tot 1 oktober een kandidaat voor te stellen. Ik schoof gisteren, op de valreep, iemand naar voren. Dit is de motivatiebrief die ik meestuurde.

Als jij bij een vereniging hoort die lid is van de cultuurraad, dan heb jij de kans om op 8 november voor mijn kandidaat te stemmen. Het is maar een voorstel.

-----

Wanneer je de betekenis van cultuur opzoekt op Wikipedia, lees je dat het te maken heeft met het patroon van menselijke activiteiten, en de symbolische structuren die deze activiteiten betekenis geven. Je kan dat zo breed of zo nauw interpreteren als je maar wil. Op zijn breedst is cultuur alles wat de mens voortbrengt. Maar wat we eigenlijk bedoelen zijn de menselijke uitingen van kunst, literatuur, architectuur, muziek, theater, dans enzovoort.

Maar cultuur is ook een manier van leven, meer nog dan alleen de opsomming van je kunstwerken en verwezenlijkingen. Het definieert de manier waarop je in de wereld staat. Zij het de grote, wijde wereld, of de kleinere gemeenschap waarin je leeft.

Wanneer de stad Scherpenheuvel-Zichem een cultuurprijs uitreikt, wil zij daarmee een persoon of organisatie belonen die zich heeft ingespannen op vlak van cultuur. Deze prijs is in de eerste plaats een kwaliteitslabel, en de stad wil daarmee het algemene culturele bewustzijn verhogen.

Het is precies op dat vlak dat Diane Penders een bijdrage heeft geleverd. Niet als hoogvlieger of bolleboos, die een groot meesterwerk schilderde, een platencontract versierde of een bekroond literair werk schreef, maar als een vrouw die al heel lang bezig is met de verfijning van haar eigen leven en de levens van de mensen rondom haar. Zij is een voorbeeld van hoe wij allemaal cultuur in ons hart kunnen dragen, en het als een stille, stuwende kracht kunnen gebruiken, ons hele leven lang.

Diane was ooit een inwijkeling uit Limburg, maar is vandaag een Zichemnaar in hart en nieren. Ze trouwde in 1969 en kwam in de Oranjestraat wonen, in hetzelfde jaar en dezelfde straat als de Zichemse muziekschool, die toen net van start was gegaan. Het kan nauwelijks een toeval zijn. Diane werd lid van de harmonie van Zichem, zat in het bestuur, ging samen met haar kinderen naar de muziekschool, speelde eerst saxofoon en daarna jarenlang slagwerk, en begon in 1975 met toneelspelen bij De Heren van Zichem, dat nu omgetoverd is tot theatergezelschap Amuze. Toneel bleek een liefde voor het leven. Ze speelt al 35 jaar non-stop amateurtoneel. Eerst onder de regie van Michel Vanattenhove, en later die van Magda Van der Aa.

Op een dag vond Diane binnen haar hobby ook haar job. In 1983 begon ze te werken als toezichthouder, en administratieve en organisatorische duizendpoot in de muziekschool van Zichem. En later verhuisde ze mee van locatie naar locatie. Eerst van het schooltje in de Oranjestraat naar de kleuterschool Ter Elzen in Zichem. Daarna van Zichem naar de Kloosterstraat in Scherpenheuvel. En onlangs naar het prachtige, nieuwe gebouw van de Hagelandse Academie voor Muziek en Woord op de Eggersite. Op 1 februari a.s. gaat ze met pensioen en zet ze een punt achter haar jaren van administratieve ondersteuning in de academie.

Diane Penders is geen kunstschilder, of musicus, of literair wonderkind. Diane is een gewone vrouw, die op een oprechte en mooie manier laat zien hoe cultuur in zijn meest eenvoudige en plezante vormen het denken en doen van een mens en haar hele omgeving op een positieve manier kan beïnvloeden. In de opvoeding van haar kinderen en kleinkinderen, in haar huwelijk, in haar omhelzing van het dorp en de gemeenschap waarin ze is komen wonen, en waarvan ze intussen een onafscheidelijk deel uitmaakt. Zij heeft zich zonder onderbreking ingezet voor de verruiming van haar eigen geest en die van anderen, zelfs in tijden van tegenspoed. En ze gaat dat blijven doen.

Diane Penders verdient de Cultuurprijs 2012 omdat zij de culturele ambassadeur is die wij allemaal zouden moeten zijn… en die wij allemaal kunnen zijn. Haar discrete en bestendige manier, haar liefde voor mensen, muziek en toneel, en haar onaflatend enthousiasme dragen bij tot het kwaliteitslabel van Scherpenheuvel-Zichem, en staat symbool voor de culturele vrijwilliger in elk van ons.




Een reactie is welkom, mits goede manieren.