Alle wegen leiden naar...

‘Toerisme uitbouwen is mijn prioriteit.’ Dat zei onze onbetwiste burgervader Manu Claes (CD&V) onlangs in een interview. Nu Frank Vandenbroucke (sp.a) hem niet meer op de hielen kan zitten in de race naar de burgemeesterssjerp, haalt Claes ongetwijfeld opgelucht adem. De kans dat iemand hem klopt aan de meet in oktober 2012 is zo goed als onbestaand. Zelfs van een fotofinish zal geen sprake zijn. Tenzij er een onverwachte goeroe uit het volk opstaat. Goh, in Hasselt is dat ooit gebeurd. Weet je nog?

Toerisme dus. En zeg nu zelf: wat heeft Scherpenheuvel-Zichem niet te bieden? Er is hier zoveel te beleven, dat ik het niet eens hoef op te sommen. Onze toeristische aantrekkingskracht wijst zichzelf uit. Alleen het nachtleven laat nog wat te wensen over, maar dat heb je nu eenmaal in die landelijke dorpen. Meer goede cafés zouden we hier nochtans kunnen gebruiken? Maar dan kom ik weer uit bij de man in Hasselt, en dreig ik in herhaling te vallen. Soit.

Erfgoed is bij ons een groot onderdeel van toerisme. Neem om te beginnen die basiliek al. Daar kan een stad mee pronken, en dat doen we. Je kan daar binnen gaan, en naast zielenvreugd ook de geschiedenis voelen zinderen in je lijf. Het is een prachtige kerk. Ik ben er smoorverliefd op. Bovendien kan je er omheen wandelen, in een aantal concentrische cirkels, al naar gelang je goesting en je mobiliteit. Je kan in de Besloten Hof, zoals het hele terrein rond de basiliek zo mooi heet, kilometers in Godsvrucht afleggen.

Sinds kort kan je dat zelfs buiten de Besloten Hof. Er werd namelijk een erfgoedwandeling aangelegd. Ik schreef over de plannen voor deze wandeling al in mei een Heuvelrede: Oratorianen. Het nieuwe pad leidt de wandelaars langs de drie poorten van de vroegere vesten: Leuvense, Zichemse en Diestse poort, langsheen de geschiedenis van Scherpenheuvel. Aan elk van deze drie locaties moet er nog een kenteken worden geplaatst dat doet denken aan de poorten die er ooit stonden. De erfgoedwandeling werd met veel pracht en praal geopend tijdens Open Monumentendag op 11 september. Historische evocaties incluis. Maar helaas, drie maal helaas: tot op vandaag is het pad nog steeds niet af. Er zit namelijk een kink in de kabel.

Het volledige pad loopt over openbaar domein, op een klein stukje van pakweg 30 meter na. Dat is privé-eigendom. Het pad loopt achter de rozenkransweg dood op een oude muur, waar je zelfs met de beste wil van de wereld, laat staan met een rolstoel, niet omheen kan. Navraag bij zowel de schepen van Erfgoed en Toerisme, als bij de eigenaars van de muur en de grond, bracht een ongelukkige patstelling aan het licht.

Om de erfgoedwandeling te kunnen kortsluiten, moet de stad de eigendom van de muur en de strook grond van 30 meter verwerven. Ze bespraken het met de eigenaars, maakten een akte op, en net op het moment dat de handtekening moest worden gezet, kwamen de eigenaars op de proppen met de vraag eerst een ander dossier in orde te brengen vooraleer zij willen tekenen. Het ene plezier is het andere waard, om het eens plat te zeggen. Wij tekenen hier, als jullie daar tekenen.

‘Wij laten ons niet chanteren,’ roepen zowel burgemeester als schepen van Erfgoed, 'want het gaat over een dossier dat niet kàn goedgekeurd worden.'
‘Dan blijven de muur en de grond van ons’, zeggen de eigenaars, ‘en komt er van de erfgoedwandeling niks in huis.’ Schaakmat.

In mijn stad leiden de wegen lang niet allemaal naar Rome. Ook in Zichem dorp is er een pijnlijk padenprobleem. Daar heeft het eveneens iets met Toerisme en Erfgoed te maken, en ja, ook een beetje met chantage. Ga op de markt maar eens een pint drinken, in een van de cafés die daar gelukkig nog wel zijn, en vraag langs je neus weg hoe je het snelst tot aan de Maagdentoren kan fietsen. Wedden dat je zeven keer een andere uitleg krijgt?


___
Een reactie is welkom, mits goede manieren.