donderdag 14 februari 2013

Over vagina's en Valentijn

Het is Valentijnsdag vandaag. De dag van de verliefden, de dag waarop de liefde hoogtij viert. Het is dan ook niet toevallig dat deze dag werd gekozen als VDay. V voor Vrouwen, V voor Vagina en V voor Vanaf vandaag stopt het geweld tegen vrouwen en meisjes.
 
Toen Amerikaanse toneelschrijver en activiste Eve Ensler in 1996 The Vagina Monologues schreef, een verzameling monologen die vanuit een vrouwelijk standpunt thema’s als menstruatie, liefde, seks, orgasme, masturbatie, geboorte, vrouwelijke genitale verminking en verkrachting in de kijker zette, wilde ze deze onderwerpen vooral meer bespreekbaar maken. Haar bedoeling was de wereld de woorden aan te reiken om erover te praten. Ze loodste het woord vagina, en al zijn kleurrijke synoniemen, eindelijk binnen in ons dagelijks taalgebruik. Wat ze niet verwacht had, was dat haar monologen een hele beweging op gang zouden trekken. Die beweging streeft ernaar wereldwijd alle vormen van fysiek en seksueel geweld tegen vrouwen onder de aandacht te brengen en houden.
  
Verkrachting door de ogen van Japans
grootmeester Utagawa Kuniyoshi (19e eeuw)
Eén vrouw op drie krijgt in haar leven namelijk te maken met fysiek of seksueel geweld. Ja, je leest het goed: 1 vrouw op 3. Wanneer je de volgende keer bij de bakker staat, over straat loopt, op de bus zit, in de cinema naar het scherm zit te staren, kijk dan ook eens om je heen en tel de vrouwen die je tegenkomt. Eén, twee, drie. Eén, twee, drie. Eén, twee, drie.
 
Verkrachting vormt een groot onderdeel van dat geweld. Niet alleen de tragische gangbangs waarover we in de nationale en internationale pers lezen, maar ook het stille, anonieme misbruik achter gesloten deuren. Verkrachting is een wapen. Een oorlogswapen. Een massavernietigingswapen dat door legers en leiders wordt ingezet om oorlogen te beslechten. Een massavernietigingswapen dat door echtgenoten en partners en zogezegde vrienden wordt gebruikt om de baas te zijn. Een massavernietigingswapen dat angst en paniek zaait. Een massavernietigingswapen dat alles kapot maakt. Alles vanbinnen. Vanbinnen in de buik, vanbinnen in het hoofd, vanbinnen in het hart.
 
Verkrachting gebeurt via sluwe listen verpakt als affectie, via valse beloften, via intimidatie of simpelweg via brutaliteit. Het is dagelijkse kost voor 1 miljard grote en kleine vrouwen op onze planeet. En het moet GEDAAN zijn.
                                 
Tijdens mijn opleiding Literatuur en Media schreef ik enkele jaren geleden een flitsverhaal dat aansluit bij dit thema. Vandaag lijkt me de juiste dag om het te publiceren.
 
Ik wens jullie allemaal een aangename (Valentijns)dag. Pak eens iemand stevig vast, maar doe het alleen als die persoon dat zelf ook een goed idee vindt.
 
-----   
 
De spiegel  --  een schrijfoefening
 
Hoe lang nog zwijgen? Nog voor even? Voor altijd?
Het huilde niet toen ze het vasthield. Het heeft nooit gehuild.
  
De donkere striemen op haar buik zullen nooit meer weggaan. Alleen minder rood worden, heeft ze gelezen, zodat ze niet meer opvallen. Het is geen zicht zoals ze er nu bijloopt. Jammer dat haar borsten alweer voor de helft gekrompen zijn. Die vond ze anders wel mooi. Johan had haar die avond uitgelachen met haar kleine borsten, maar in de maanden die volgden gluurde hij er stiekem naar wanneer ze haar rode truitje met de diepe v-hals droeg.
 
Dat ze teveel gedronken had, was voor hem geen probleem, zei hij. Hij zag dat wel vaker bij meisjes die het niet gewoon waren om te drinken. Hij zou haar met de auto naar huis brengen, zei hij, maar hij leidde haar mee naar een lokaal aan de achterkant van het gebouw. De fuif was nog volop aan de gang. De muziek klonk alsof ze onder water zat. Ze voelde zich een beetje misselijk. Duizelig en misselijk.
Ze had nog nooit een stijve piemel in het echt gezien.
‘Pak hem maar eens vast,’ zei Johan. Hij duwde hem in haar hand. Hij was warm en hard en zacht tegelijk. Omdat Johan zo dichtbij kwam, viel ze achteruit op de oude sofa. Toen stond hij voor haar, met zijn broek op zijn knieën.
‘Geef er eens een kusje op.’
Ze giechelde een beetje onnozel. Johan duwde zijn piemel tegen haar lippen. Haar mond ging open.
‘Niet doen,’ mompelde ze nog, maar hij hoorde haar niet. Ze voelde het zure braaksel in haar keel naar boven komen.
 
Hoe lang nog zwijgen? Nog voor even of voor altijd?
Het lag daar. Levenloos.
Toen de inspecteur haar gisteren in de ogen keek tijdens de ondervraging, had ze heel even het gevoel dat hij los door haar heen keek.
‘Er zijn maar enkele mensen die toegang hebben tot de kelder van dit flatgebouw, juffrouw, en u bent er een van.’
 
Haar donkere haar is voller geworden. Het glanst zo mooi. En kijk eens hoe prachtig het zwiert wanneer ze ronddraait. Net zoals in een L’Orealreclame. L’Oreal, want ik ben het waard.
Negen maanden geleden zag het er helemaal anders uit. Vlak voor de fuif had ze het met javel gewassen. Slimmeke. Helemaal kapot was het. Uitgedroogd. Toen ze de deur uitging, had ze haar muts tot over haar oren getrokken. Haar vriendinnen kwamen niet bij van het lachen.
‘Mijn pa maakt me af,’ snikte ze. Een maand eerder had hij haar een pak rammel gegeven, omdat ze haar lip zelf had gepierced met een oude oorbel, terwijl hij piercings ten stelligste verboden had. Ze had er niets van gevoeld, vertelde ze achteraf, toen ze de scherpe punt van de oorbel door haar lip duwde. Alsof ze in trance was. Haar vaders klappen hadden wel pijn gedaan.
 
Haar braaksel was een mengeling van bier, vodka en pannenkoeken. Ze zal nooit de uitdrukking van afgrijzen op Johans gezicht vergeten. Hij kon nog net op tijd achteruit springen, verloor zijn evenwicht en viel op zijn blote kont. Terwijl hij overeind krabbelde, noemde haar een vuile hoer en een vet varken. Even hoopte ze nog dat hij aanstalte maakte om zijn broek op te trekken, maar ze wist al dat ze zich niet zou kunnen verzetten.
 
Pijn heeft ze niet gevoeld toen ze het kind eruit duwde. Alsof ze in trance was. Het huilde niet. Het heeft nooit gehuild. Het heeft nooit geleefd… denkt ze.
  
Hoe lang nog zwijgen?
 
 
 
-----
Een reactie is welkom, mits goede manieren.