_
Vannacht kon ik niet slapen. Het gebeurt wel vaker. De waterval van woorden in mijn hoofd wordt in de duisternis al snel een zondvloed. Ontembare gedachten. Er is niet altijd een aanleiding nodig, maar dit keer was ze er wel. Het overkomt me af en toe dat ik op YouTube ga zoeken naar nieuwe filmpjes over Scherpenheuvel. Je kan het zo gek niet bedenken of het staat erop.
Maar twee zatte meisjes die stiekem gefilmd worden door een cafégenoot, of de motorcross in ’t Zichems veld houden mij ’s nachts niet uit mijn slaap. Wel de evangelische zedenpreek van voortrekkers van de Gemeenschap Emmanuel, die hier komen bidden voor nota bene mijn zielenheil. Emmanuel is een gebedsgroep, een nieuwe stroming binnen de rooms-katholieke kerk, die zich spiegelt aan de Amerikaanse charismatische beweging, een nochtans protestantse uitvinding, dacht ik. Je kent ze wel, de dominees die enorme groepen gelovigen op hun hand krijgen, en aan massadevotie doen in grote zalen. Zalen zoals, blijkt nu, de Mariahal in Scherpenheuvel.
Misschien ligt het aan mij. Misschien was ik gewoon zo naïef om te denken dat een sluimerend Vlaams-Brabants boerengat als Scherpenheuvel gevrijwaard kan blijven van dit soort groeperingen. Of misschien is dat hier al veel langer gaande, en trek ik nu pas voor het eerst mijn ogen open. Er waait namelijk een nieuwe wind door mijn dorp. Een wind die twee jaar geleden nog een briesje was, maar intussen duidelijk waarneembare proporties heeft aangenomen. Wij hebben namelijk een slimme pastoor, ziet u. Een pastoor die geregeld een nieuw idee uit zijn mouw schudt. En laat me eerlijk zijn, er zijn er heel wat goeie bij. Een bloggende parochieherder, een webcam aan de kerk, tv-programma’s in Man Bijt Hondstijl. Geef toe, mediagenieker kan niet. Hij weet hoe het moet. Ik geef hem dat graag, want ik vind hem een sympathieke man. Dat steek ik niet onder kerkstoelen of banken.
Maar terwijl op de voorgrond snelle filmpjes draaien, worden achter de coulissen oeroude theaterstukken opgevoerd. Want de zogenaamde nieuwe beweging die Emmanuel predikt te zijn, is in feite niet veel meer dan een manier om mensen vast te pinnen in de stugge, compromisloze conventie van de kerk. Je hoeft het niet van mij aan te nemen. Luister zelf maar naar wat uitgerekend Felix Van Meerbergen, deken van Diest, te vertellen heeft tijdens de bijeenkomst in de Mariahal. Hij praat over het gevaar waaraan de mensheid in deze tijd is blootgesteld. Wanneer alles zomaar kan en alles zomaar mag, zegt hij, aanvaardt de wereld de waarheid niet meer.
Hij zegt dat naar aanleiding van de mediastorm die ontstond rond de uitspraken van aartsbisschop Léonard, een man voor wie hij, in dezelfde adem, zijn mateloze bewondering en steun uitspreekt. Welke uitspraken hij precies bedoelt, weet ik niet. Het zijn er intussen zoveel: over de straffeloosheid van bejaarde pedofiele priesters, over de immanente gerechtigheid van aids, over het abnormale van homoseksualiteit, om maar de meest controversiële te noemen.
Van Meerbergen is de mening toegedaan dat de mens in groot gevaar komt, wanneer zelfs christelijke organisaties zich publiek keren tegen de waarheid van de traditie. Terwijl precies dat feit de kerk aan het denken zou moeten zetten. Toch?
‘Amalek zit onder ons,’ zegt hij. En daarmee bedoelt hij dat de vijand is binnengedrongen in de kerk. Amalek, voor wie dit niet weet, was de leider van de Amalekieten, een historisch volk in het Midden-Oosten dat werd uitgeroeid door de Israëlieten (klinkt bijna modern), en later symbool kwam te staan voor alles wat een gevaar vormt voor het christendom.
‘Aartsbisschop Léonard is aangevallen omdat hij de waarheid spreekt’, zegt de deken. ‘Niet zijn waarheid, maar de waarheid die ons door de traditie, het evangelie en de kerk wordt aangereikt.’
Voor mij is de waarheid die mensen uitsluit een leugen. Dat soort evangelie hoef ik niet, omdat het huichelachtig klinkt. Call me Amalek.
Link naar het filmpje op YouTube.
(De preek van Van Meerbergen staat op 5min55sec.)
_
