maandag 21 maart 2011

99,35%


_
Het moet de natte droom van elke politicus zijn: verkozen worden met een volmaakte score. Weten dat iedereen achter je staat. Of het nu vrijwillig is, of bij gebrek aan een alternatief. Dat maakt uiteindelijk niet zoveel uit. Zolang het cijfer er maar staat. Als een beenharde paal boven water.

Bart De Wever grapte zaterdag, na zijn aardverschuivende herverkiezing tot ‘nieuwe’ voorzitter van zijn partij, dat hij met zijn 99,35% van de stemmen in de slipstream van Mobutu zit. Humor zal in dat geval de beste bliksemafleider zijn, neem ik aan. Want hoe ga je daar anders mee om? Je dreigt namelijk snel te verglijden in de verpletterende gedachte aan die 0,65% smeerlappen die niet voor jou gestemd hebben.

De vergelijking met Mobutu riep bij mij herinneringen op aan een anekdote uit het verleden. Mijn ouders woonden in de jaren tachtig in wat toen nog ZaĆÆre heette. Eerst enkele jaren in Lubumbashi, daarna in Kinshasa. Het was dan ook onvermijdelijk dat ze op een dag getuigen waren van presidentiĆ«le verkiezingen.

Paul, hun domestic, kreeg de dag vrij om in zijn dorp gaan te stemmen. Hij moest daarvoor een verplaatsing van enkele uren doen, heen en terug, plus urenlang in de rij staan. Maar ’s middags wandelde hij, tot mijn moeders verbazing, al terug haar keuken binnen.
‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ze. ‘Ben je niet ginder geraakt?’
Paul lachte.
‘Jawel, madame, maar ze hebben me weggestuurd.’
‘Weggestuurd?’ Mijn moeder keek hem vragend aan. ‘Zonder je eerst je stem te laten uitbrengen?’
‘Ja,’ grijnsde hij breed. ‘Ze hadden al genoeg stemmen.’

Blijkt nu dat ze op het hoofdkwartier van N-VA de mensen net iets te vroeg naar huis gestuurd hebben.
_