donderdag 7 juli 2011

Omaha Beach - een schrijfoefening

Op het strand in Normandiƫ veeg ik met pen en papier de geschiedenis uit. Met mijn woorden zuiver ik de lucht van angstkreten, het water van bloed en het zand van gebroken lichamen.
De zon schijnt, en alles is nieuw en maagdelijk schoon. Mijn twee jongste kinderen spelen in de branding. De twee oudste zitten binnen handbereik. Ze lezen.

*

Aan het graf van sergeant Jay Pilgrim ruk ik het witte marmeren kruis uit de grond en graaf. Ik graaf tot mijn gescheurde handen beenderen vinden, die ik voorzichtig op het gras leg en in ere herstel. Ik verlang met bonzend hart het levende vlees van Jay weer aan zijn lijf, tot hij zijn ogen opent.
Hij glimlacht, en ik knik begrijpend. Hij wil niet blijven. Met een lichte beweging van mijn hand geef ik hem terug aan de toekomst die hij 67 jaar geleden offerde aan de menselijke dwaasheid.

*

Op het strand in Normandiƫ wandel ik naast een oude man.
'Was het een goed leven?' vraag ik. Ik kijk naar hem en zie het antwoord op zijn gezicht.
'Ze had op me gewacht,' zegt Jay, 'en we maakten elkaar gelukkig.'
Ik luister naar een geschiedenis die niet verloren ging. Jay vertelt me alles, tot in het kleinste detail.
'Schrijf het op,' gebiedt hij mij plots, 'dan kleeft het vlees voorgoed aan mijn beenderen.'
'Ik beloof het,' zeg ik plechtig.

In de verte hoor ik de lachende stemmen van mijn kinderen. Ik draai me om en wandel terug.
Op een van de heuvels met zicht op Omaha Beach keert sergeant Jay Pilgrim uit North Dakota terug naar zijn graf.
Mijn pen en papier houden mijn belofte.





----------
Een reactie is welkom, mits goede manieren.